6 kwietnia| Wiadomości

Wielki Czwartek – początek Triduum Paschalnego

Od Wielkiego Czwartku Kościół rozpoczyna uroczyste obchody Triduum Paschalnego, w czasie którego wspominamy mękę, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Liturgia Wielkiego Czwartku uobecnia Ostatnią Wieczerzę, ustanowienie przez Jezusa Eucharystii oraz kapłaństwa służebnego.

Msza Krzyżma

Wielki Czwartek jest szczególnym świętem kapłanów. Rankiem, jeszcze przed wieczornym rozpoczęciem Triduum Paschalnego, ma miejsce szczególna Msza św. Co roku we wszystkich kościołach katedralnych biskup diecezjalny wraz z kapłanami (nierzadko z całej diecezji) odprawia Mszę św. Krzyżma. Poświęca się wówczas krzyżmo oraz oleje chorych i katechumenów. Przez cały rok służą one przy udzielaniu sakramentów chrztu, święceń kapłańskich, namaszczenia chorych, oraz konsekracji kościołów i ołtarzy.

Namaszczenie krzyżem świętym oznacza przyjęcie daru Ducha Świętego.. Krzyżmo (inaczej chryzma, od gr. chrio, czyli namaszczać, chrisis, czyli namaszczenie) to jasny olej z oliwek, który jest zmieszany z ciemnym balsamem.

Kapłani koncelebrujący ze swoim biskupem odnawiają przyrzeczenia kapłańskie. Msza Krzyżma jest wyrazem jedności i wspólnoty duchowieństwa diecezji.

Msza Wieczerzy Pańskiej

Wieczorem w kościołach parafialnych i zakonnych Mszą Wieczerzy Pańskiej rozpoczyna się Triduum Paschalne. Przed rozpoczęciem liturgii opróżnia się tabernakulum, w którym przez cały rok przechowywany jest Najświętszy Sakrament. Odtąd aż do Nocy Zmartwychwstania pozostaje ono puste.

Msza św. ma charakter bardzo uroczysty. Jest dziękczynieniem za ustanowienie Eucharystii i kapłaństwa służebnego. Ostania Wieczerza, którą Jezus spożywał z apostołami, była tradycyjną ucztą paschalną, przypominającą wyjście Izraelitów z niewoli egipskiej. Wszystkie gesty i słowa Jezusa, błogosławieństwo chleba i wina nawiązują do żydowskiej tradycji Paschy.

Jednak Chrystus nadał tej uczcie nowy sens. Mówiąc, że poświęcony chleb jest Jego Ciałem, a wino Krwią, ustanowił Eucharystię. Równocześnie nakazał apostołom: „To czyńcie na Moją pamiątkę”. Tradycja upatruje w tych słowach – poza przeistoczeniem – ustanowienie służebnego kapłaństwa, szczególne włączenie apostołów i ich następców w jedyne kapłaństwo Chrystusa.

3 wyjątkowe momenty 

Na pierwszy rzut oka liturgia wieczerzy Pańskiej niewiele różni się od niedzielnej Mszy. Ma jednak trzy wyjątkowe momenty.

Pierwszy moment ma miejsce, kiedy po uroczystym hymnie „Chwała na wysokości Bogu”, któremu towarzyszy bicie dzwonów, milkną organy. Ludzie, którzy po oracji celebransa odpowiadają „Amen” robią to już bez towarzyszenia instrumentów muzycznych. To przejmujący moment. Do Wielkiej Niedzieli wszystkie instrumenty w kościele milkną. To znak, że w liturgii, w Kościele i w naszym życiu zaczyna się coś wyjątkowego, innego. 

Drugi moment to obrzęd obmycia nóg dwunastu mężczyznom (mandatum). Po homilii kapłan, jeśli trzeba, zdejmuje ornat i podchodzi do każdego z mężczyzn, polewa wodą jego stopy i wyciera je, z pomocą ministrantów. Gest dokonywany przez głównego celebransa przypomina gest Chrystusa i wyraża prawdę, że Kościół, tak jak Chrystus, jest nie po to, żeby mu służono, lecz aby służyć.

Trzecim momentem jest procesja do tzw. ciemnicy. Tam rozpoczyna się adoracja Najświętszego Sakramentu. Wymownym znakiem odejścia Jezusa, który po Ostatniej Wieczerzy został pojmany, jest ogołocenie centralnego miejsca świątyni, czyli ołtarza. Aż do Wigilii Paschalnej ołtarz pozostaje bez obrusu, świec i wszelkich ozdób.

„Niedokończona Msza” 

Msza wieczerzy Pańskiej pozostaje niezakończona. To znaczy, że na jej końcu celebrans nie błogosławi wiernych i nie wypowiada słów rozesłania. Najświętszy Sakrament zostaje przeniesiony do kaplicy adoracji. Liturgia jest kontynuowana w Wielki Piątek. 

Źródło: KAI, misyjne.pl

niniwa.pl

Redakcja portalu niniwa.pl