Rowerami do Lizbony, dzień 33. Autokarem do Kokotka

Drugą dobę spędzamy w autobusie. Śpimy, jemy, rozmawiamy, śpiewamy, słuchamy muzyki. Przewracamy się z boku na bok, co niektórzy zmieniają swoje miejscówki. Doceniamy teraz półgodzinne przerwy między rowerowymi dystansami, gdyż obecne postoje są dwa razy krótsze.

W końcu pojawia się na drodze znak: Lubliniec, a za nim – Kokotek. Radość ogromna! Witają nas nasze rodziny, obdarowują nas słonecznikami, gratulacjami, uściskami i pocałunkami. O Tomek zaprasza nas na kawę, ciasto oraz Eucharystię, w czasie której dziękujemy Bogu za wszystkie zesłane nam łaski.

Teraz czas na pożegnanie, słowa wdzięczności i radości pośród wspólnie podjętego trudu wyprawy. Żegnamy się z nadzieją na listopadowe spotkanie, w czasie którego będziemy świętować premierę przygotowywanej przez nas książki.