Ed Sheeran. Chłopak, który miał być nikim
Mówili mu, że nie umie śpiewać. Że z takimi włosami i facjatą nie zrobi kariery. Mało tego. Sam Ed twierdzi, że nie ma naturalnego talentu wokalnego. Więc jak to się stało, że to brzydkie kaczątko stało się jednym z najpiękniejszych łabędzi współczesnej muzyki? Poznajmy jedną z najbardziej inspirujących historii w dziejach popkultury.
Brzydkie kaczątko
Rudy, niezbyt urodziwy, jąkający się okularnik. Inny. Specyficzny. Ed przyznaje, że w dzieciństwie płakał niemal codziennie po powrocie ze szkoły. Był przez rówieśników prześladowany za to, jaki jest. Gość, który dzisiaj w ciągu kilku minut wyprzedaje stadiony, jeszcze kilkanaście lat temu grał na ulicy i spał w kursujących po Londynie pociągach.
Powiedzieli mi, że nie nadaję się do śpiewania… że mam dziwny głos, że się jąkam i że z taką twarzą nigdzie nie zajdę. Ale i tak śpiewałem, nawet jeśli nikt nie klaskał.
Eminem
Pewnego razu zobaczył go w telewizji i stiltował. Zaczął zapamiętywać jego teksty, żeby nauczyć się płynnie mówić. Eminem nauczył Eda rapować. Celem tej nauki nie była jednak sława, ale determinacja w walce z jąkaniem.
Londyn
Jako 16-latek rzuca szkołę, pakuje plecak, gitarę i jedzie do Londynu.
Spałem na kanapach, w parkach, nawet na dworcach. Grałem na ulicy za drobne. Czasem nikt się nie zatrzymywał. Ale grałem dalej. Nagrywałem swoje piosenki, mając bardzo mało. Potrafiłem zagrać 300 koncertów w ciągu jednego roku, prawie bez przerwy. Słyszałem „nie” więcej razy, niż potrafię zliczyć.
Jamie Foxx
To był w zasadzie przełom. Pewnego dnia Ed zaczął ładować swoje piosenki do Internetu. Algorytm jedną z nich podsunął Jamie Foxxowi, amerykańskiemu aktorowi, wokaliście i stand-uperowi. I tak 18-letni Ed Sheeran ląduje w Los Angeles na kanapie w domu Foxxa. Ten, wyczuwając potencjał, zaprasza go do swojego klubu, do studia nagrań, organizuje mu występy na domówkach u hollywoodzkich znajomych. Ed koncertuje, nagrywa, wydaje. Machina nabiera tempa.
The A Team
Nadlatuje debiutancki album Eda. Singlem, który bardzo godnie go zwiastuje, jest piosenka The A Team, która staje się pierwszym tak grubym hitem Sheerana. Jego pierwsza płyta nosi niezwykle skromny, ale jakże pozytywny tytuł „+” i uzyskuje status poczwórnej platyny rozchodząc się w ponad 1,2 milionach egzemplarzy.
W 2012 nasz zdolny i uparty rudzielec zdobywa dwie nagrody Brit Awards w kategoriach najlepszy artysta oraz najlepszy przełomowy wykonawca, a za utwór „The A Team” otrzymuje nagrodę Ivor Novello Awards. Potem jest już tylko lepiej.
Do tych, którzy nie chcą się poddawać, ale czują, że grozi im to
Niechaj historia Eda Sheerana będzie inspiracją. Jak bajka o Kopciuszku i Brzydkim Kaczątku. I najważniejsze w tym jest to, żeby nie skupiać się na celu, ale na drodze. Nie na tym, by wygrać, ale na tym, by się nie poddać. Decyzja o kontynuowaniu walki, kiedy czujesz, że jesteś bez szans jest największym zwycięstwem.
A porażki? To one najwięcej nas uczą. Sukcesy są miłe, ale bezproduktywne. Patrząc na ludzi sukcesu, takich jak Ed, fiksujemy się bardzo na tej życiowej śmietance, którą teraz spijają. A mało kto zdaje sobie sprawę z tego, że to właśnie czas zdeterminowanej walki, który sukces poprzedza jest najcenniejszy i najbardziej inspirujący.
Nie dajmy się oszukać i mierzyć naszej wartości miarą światowego sukcesu. Bo nasza wartość leży zupełnie gdzie indziej, a każdy z nas może być zwycięzcą.
Nigdy nie zapomniałem tych zimnych nocy, kiedy spałem z gitarą pod głową zamiast poduszki, ani tych wszystkich razy, gdy mówili mi, że nie mam wyglądu gwiazdy. Czasem jedyne, czego potrzebujesz, to nie podobać się światu, ale wierzyć w to, co robisz, aż świat nie będzie miał wyjścia i cię usłyszy. Nie jesteś dziwny… jesteś po prostu o krok przed swoim czasem.
