Wolontariat w Lourdes, czyli misja: poznać sanktuarium od środka

Wybór Lourdes jako kierunku wyjazdu był dla mnie od samego początku oczywisty ze względów językowych, kulturowych i mojego małego prywatnego zamiłowania do liturgii. Gdy więc nadeszła upragniona wiadomość o akceptacji mojego zgłoszenia, czym prędzej kupiłem bilety, a ponieważ zawsze chciałem skorzystać z usług TGV, do Lourdes trafiłem objazdem przez Pragę i Paryż. Co było dość odważnym zagraniem, ponieważ nawet z polskimi kolejami nie mam zbyt dobrej relacji, i gdy na dworcu Gare Montparnasse dowiedziałem się, że zepsuła się lokomotywa i czekamy na podstawienie innego składu, poczułem się jak w domu.

Gdy w końcu ruszyliśmy, podróż mijała szybko i wygodnie… do czasu przyjazdu w góry i nagłej ulewy, która zalała tory przed nami, tak że pociąg nie mógł przejechać. Na szczęście miły pan konduktor uspokoił wszystkich pasażerów, tłumacząc, że to tylko „petit catastrophe” (mała katastrofa), i zaproponował nam darmowe krakersy. W tym momencie nie marzyłem o niczym innym, wiedząc, że zamiast przyjechać do sanktuarium wieczór wcześniej, przyjadę na 5 godzin przed rozpoczęciem szkolenia.

W trakcie swojego pobytu w Lourdes każdego dnia byłem wraz z innymi wolontariuszami przydzielany na dwie trzygodzinne „zmiany” w różnych miejscach sanktuarium. Do naszych zadań należało między innymi: udzielanie informacji, pilnowanie ciszy w kaplicy spowiedzi (zwłaszcza w hiszpańskiej części), zbieranie ofiary, asystowanie przy międzynarodowych Mszach czy moderowanie kolejki do groty Massabielle. Najczęściej byliśmy dobierani w pary lub trójki pod kątem językowym, tak aby w jednym miejscu można było porozumieć się z jak największą liczbą ludzi. Była to też okazja do interakcji, wymiany swoich doświadczeń, poznania ludzi z całego świata oraz ich historii, problemów i świadectw wiary.

Czy to rzeczywiście sanktuarium maryjne?

Lourdes jako sanktuarium wydaje się na pierwszy rzut oka miejscem kultu maryjnego, miejscem wspominania objawień w grocie Massabielle, gdzie Maryja ukazywała się Bernadetcie. Ja też na początku tak myślałem, ale jest w tym coś więcej… Mój pobyt na wolontariacie, doświadczenia, które mogłem stąd wynieść, oraz pomoc świadczona ciężko chorym i niepełnosprawnym przez ogrom świeckich ochotników i sanitariuszy z różnych krajów zmieniły mój tok myślenia i dzisiaj jestem przekonany, że gdy Matka Boża wybierała sobie to miejsce, zależało Jej, abyśmy stworzyli przestrzeń, gdzie stale będzie wypełniane przykazanie miłości bliźniego.

W trakcie rozmowy z amerykańskim księdzem z Los Angeles, posługującym na stałe w Lourdes, z którym spotykałem się dość często, opowiadał mi historię ze swojej posługi tutaj na miejscu:

„To był zwykły słoneczny, letni dzień, jak codziennie do groty zmierzała grupa na wózkach inwalidzkich, ale jeden z nich przykuł moją szczególną uwagę. Był to człowiek po amputacji obu rąk i nóg. Co mnie najbardziej zdziwiło, wydawał się najszczęśliwszy z całej grupy. Cały czas się uśmiechał i był niezwykle radosny. Postanowiłem do niego podejść i zapytać, co go tak ucieszyło. Odpowiedział mi, że jest wdzięczny Bogu i ludziom, dzięki którym może tu być i oglądać tak wspaniałe miejsce. Dodał, że przybył tu pielgrzymować w intencji tego, który jedzie za nim, bo jest ślepy i nie może zobaczyć tego, co on, i mu współczuje, ponieważ jemu Bóg dał ręce i nogi w postaci wolontariuszy, a za kolegę nikt nie spojrzy”.

Wolontariat Misyjny NINIWY w Lourdes [ZDJĘCIA]

Italiano

Gdy pewnego pięknego dnia stałem przy wejściu do groty w Lourdes i wraz z innymi moderowałem kolejkę do wejścia, podszedł do mnie pewien starszy gość z drogim aparatem i bardzo charakterystycznym białym kapeluszem. Kiedy się do mnie odezwał, okazało się, że jest on Włochem. Przez sekundę poczułem atak mikropaniki, ponieważ włoski nie jest moim językiem i absolutnie nie rozumiałem, co do mnie mówi, poza „Italiano”. Chętny jednak sprostać wyzwaniu rzuconemu przez nieznajomego, uruchomiłem translator Google, włączyłem nagrywanie i powiedziałem mu: „Si, Italiano!”.

Po nie lada przebojach udało nam się ustalić, że ten pan zgubił swoją żonę, a jego telefon miał problem z roamingiem i nie mógł do niej zadzwonić. Zmierzyliśmy się więc jeszcze raz – ja i mój telefon kontra nieznajomy Włoch w tej nierównej językowej batalii – i ustaliliśmy, że zadzwonimy do niej z mojego telefonu. Oczywiście ona nie odebrała.

Co jeszcze?

W Lourdes za każdy spędzony tydzień na wolontariacie można wybrać jeden dzień wolny, który przeznaczymy na własne potrzeby. Ja postanowiłem zarezerwować dzień, w którym przez miasto przejeżdżał Tour de France. Później udałem się wyciągiem kolejkowym na szczyt Pic du Jer, z którego można było zobaczyć przepiękną panoramę Pirenejów i miasta.

A teraz pozostały wspomnienia i odliczanie do pierwszego zjazdu wolontariatu – edycja 2027.

Wiktor Libera

Jesteś zainteresowany/-a wyjazdem na wolontariat misyjny? Sprawdź warunki TUTAJ i przyjedź na pierwszy zjazd formacyjno-przygotowawczy do Kokotka od 20 do 22 listopada!