Rowerami do Lizbony, dzień 29. Temperatura, w której ścina się białko

Jazda na wiarę w praktyce: Damiana łapią skurcze, ekipa medyczna przeprowadza masaże. Na poboczu zatrzymują się kobiety, które oferują pomoc i zapraszają na nocleg do swojego domu. Zasypiamy w klimatyzowanym salonie...

3.30 – budzikowi ogłaszają pobudkę, przeciągamy się i… leżymy jeszcze 10 minut. Większość z nas śpi pod gołym niebem, więc może pozwolić sobie na dłuższe spanie. Bardziej ambitni, ceniący sobie odrobinę prywatności bądź bezpieczną odległość od mrówek i karaluchów, składają teraz swoje namioty.

Zawierzamy całą drogę Bogu i… START! Jest ciemno i ciepło – 25 stopni Celsjusza. Jedziemy ostrożnie, szczególnie na zjazdach. Wschodzi Jutrzenka. Zachwycamy się wielobarwnymi krajobrazami. Kończymy pierwszy etap, wjeżdżając do Hiszpanii, a tym samym zmieniając strefę czasową. Takim sposobem godzina minęła nam dosłownie w mgnieniu oka!

Po zakupach i śniadaniu kontynuujemy jazdę. Szczególnie dbamy o nawodnienie organizmów, gdyż tracimy hektolitry wody w nieustannie wzrastającej temperaturze. Dętka! Piąta z kolei u Maurycego (cztery były wczoraj). Techniczna ekipa takiej nabiera wprawy, że niedługo z zamkniętymi oczami będzie naprawiać tego rodzaju usterki.

136 km za nami, czas na obiad. Odpoczywamy w cieniu pod zadaszonym boiskiem w temperaturze 40 stopni. Zwieńczeniem odpoczynku jest uczta Eucharystyczna. Następnie jedziemy wśród stepów, mijamy sady figowe. Wjeżdżamy do miasta udekorowanego kolorowymi trójkątami ponad naszymi głowami.

Ostatnie zakupy. Teraz szukamy noclegu. Damiana łapią skurcze. Zjeżdża na bok. Ekipa medyczna przeprowadza masaże. Na poboczu zatrzymuje się samochód. Wychodzą z niego kobiety, które oferują pomoc, ponadto zapraszają na nocleg do swojego domu!

Teraz zasypiamy według uznania na dworze przed domem, pod płotem przy rowerach, na podwórku pod kaktusami, w gościnnych pokojach bądź klimatyzowanym salonie.

Kinga Pawlak

Bilans dnia