Rozważanie Ewangelii na środę, 4 lutego

Mk 6,1-6

Jezus przyszedł do swego rodzinnego miasta. A towarzyszyli Mu Jego uczniowie. Gdy nadszedł szabat, zaczął nauczać w synagodze; a wielu, przysłuchując się, pytało ze zdziwieniem: «Skąd On to ma? I co za mądrość, która Mu jest dana? I takie cuda dzieją się przez Jego ręce. Czy nie jest to cieśla, syn Maryi, a brat Jakuba, Józefa, Judy i Szymona? Czyż nie żyją tu u nas także Jego siostry?». I powątpiewali o Nim. A Jezus mówił im: «Tylko w swojej ojczyźnie, wśród swoich krewnych i w swoim domu może być prorok tak lekceważony». I nie mógł tam zdziałać żadnego cudu, jedynie na kilku chorych położył ręce i uzdrowił ich. Dziwił się też ich niedowiarstwu. Potem obchodził okoliczne wsie i nauczał.

Najtrudniej nam głosić Ewangelię w tych miejscach, w których nas znają: w domu rodzinnym, w szkole, na uczelni, w pracy, w klasztorze (tak jest ze mną) – znamy to z autopsji. Nie zniechęcajmy się. Prośmy Boga o pomoc. Nie chodzi o to, abyśmy mówili słowami, ale sposobem życia. On przekonuje najbardziej.