Rozważanie Ewangelii na poniedziałek, 25 maja

Mk 10,17-27

Gdy Jezus wybierał się w drogę, przybiegł pewien człowiek i upadłszy przed Nim na kolana, pytał Go: «Nauczycielu dobry, co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne?». Jezus mu rzekł: «Czemu nazywasz Mnie dobrym? Nikt nie jest dobry, tylko sam Bóg. Znasz przykazania: Nie zabijaj, nie cudzołóż, nie kradnij, nie zeznawaj fałszywie, nie oszukuj, czcij swego ojca i matkę». On Mu rzekł: «Nauczycielu, wszystkiego tego przestrzegałem od mojej młodości». Wtedy Jezus spojrzał z miłością na niego i rzekł mu: «Jednego ci brakuje. Idź, sprzedaj wszystko, co masz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie. Potem przyjdź i chodź za Mną». Lecz on spochmurniał na te słowa i odszedł zasmucony, miał bowiem wiele posiadłości. Wówczas Jezus spojrzał wokoło i rzekł do swoich uczniów: «Jak trudno jest bogatym wejść do królestwa Bożego». Uczniowie zdumieli się na Jego słowa, lecz Jezus powtórnie rzekł im: «Dzieci, jakże trudno wejść do królestwa Bożego. Łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne, niż bogatemu wejść do królestwa Bożego». A oni tym bardziej się dziwili i mówili między sobą: «Któż więc może się zbawić?». Jezus spojrzał na nich i rzekł: «U ludzi to niemożliwe, ale nie u Boga; bo u Boga wszystko jest możliwe».

Im więcej człowiek posiada, tym łatwiej potrafi przywiązywać się do tych rzeczy. Wtedy coraz trudniej się dzielić i zwracać uwagę na to, co ma większą wartość. To ogromna rozterka, gdyż nie da się żyć, nie posiadając niczego. Ale życie to nie tylko „mieć”, życie to również „być”. Być z kimś, żyć dla kogoś, szukać dobra drugiej osoby. Jeśli będę pamiętał o jednym i drugim, a nawet nieco bardziej o drugim, łatwiej będzie wypełniać wolę Boga, jak robiła to Maryja. Poproszę Ją, aby mi w tym pomogła. Ona zaniesie tę prośbę do Boga.