Juda Tadeusz. Święty nadziei w beznadziei
Nazywany jest patronem od spraw beznadziejnych, choć słuszniej byłoby określić go patronem od spraw trudnych. Jego imię – Juda – oznacza „godny czci”. To on w trakcie ostatniej wieczerzy zadał Zbawicielowi pytanie rodzące podejrzenie o chęć kariery u boku Jezusa Chrystusa: „Panie, cóż się stało, że nam się masz objawić, a nie światu?”. Dopiero po Pięćdziesiątnicy zrozumiał, że Odkupiciel mówił o nadprzyrodzonym królestwie.
Święty Juda nazywany Tadeuszem, czyli „odważnym”, „mężnym”, pochodził z Kany Galilejskiej. Był synem Kleofasa (zwanego też Alfeuszem) i Marii. Miał trzech braci: Jakuba (pierwszy biskup Jerozolimy), stąd nazywany jest Judą Jakubowym, Józefa i, mimo iż dzisiejsi egzegeci to kwestionują, Szymona. Spokrewniony był z Jezusem Chrystusem, ponieważ jego matka była kuzynką Maryi. Wybitny reprezentant teologii aleksandryjskiej Orygenes nadał mu też przydomek: Lebbeusz. Nie wiadomo dlaczego, choć może on mieć jakieś nieokreślone odniesienie do serca (hebrajskie leb) lub do wzgórza Lebba w Galilei. Ze starochrześcijańskiej tradycji wynika, że Juda Tadeusz był, zdaniem Hegezypa (II wiek), żonaty w momencie, gdy stał się uczniem Jezusa Chrystusa, dlatego podejrzliwy cesarz Domicjan kazał sprowadzić do Rzymu wnuki Judy Tadeusza (miał on i dzieci i wnuki) z obawy przed sięgnięciem przez nie w przyszłości po cesarski tron, lecz odesłał ich, przekonawszy się, iż są to ludzie prości, pozbawieni wielkich ambicji.
Po zesłaniu Ducha Świętego Juda Tadeusz głosił Ewangelię w Palestynie, Syrii, Poncie, Egipcie i Mezopotamii. Powstała w Edessie legenda mówi, że postarał się o Chrystusowe odbicie na chuście, dzięki któremu król Edessy Abgar uzdrowiony został z trądu. Z przekazów wynika, że Juda Tadeusz męczeńską śmierć poniósł wraz z Szymonem Gorliwym w Persji (gdzie obaj zmagali się z czarnoksiężnikami) lub w Libanie, zabity maczugą bądź ścięty toporem. Później ciało Judy Tadeusza sprowadzono do Rzymu. Spoczęło ono w kaplicy Najświętszego Sakramentu Bazyliki świętego Piotra na Watykanie. Co więcej, Judzie Tadeuszowi przypisuje się też autorstwo listu zamieszczonego w Nowym Testamencie, zaadresowanego do gmin judeochrześcijańskich, choć wielu biblistów autorstwo to podaje w wątpliwość.
Kult Judy Tadeusza ewoluował w Kościele dzięki wiernym poszukującym u niego skutecznej pomocy. Czcili go też wielcy święci, do których grona zaliczali się między innymi Brygida Szwedzka i Bernard z Clairvaux. Bernard z Clairvaux przez całe swe życie prosił ufnie Judę Tadeusza o skuteczne wstawiennictwo, a tuż przed swoim odejściem do Pana polecił, by umieszczono w jego grobie relikwie owego orędownika. Jednakże dopiero w XVIII stuleciu wzmógł się kult Judy Tadeusza w Europie. W owym czasie apostoł ten zaczął cieszyć się wielką popularnością w Austrii i Polsce, a jako patron w sprawach beznadziejnych stał się znany też we Francji i Niemczech. Kult Judy Tadeusza przekroczył granice Europy: z Włoch i Hiszpanii dotarł do Ameryki Południowej, a stamtąd do Stanów Zjednoczonych, gdzie zdobył popularność wśród nowo przybyłych europejskich emigrantów.
Źródło: misyjne.pl
