Rozważanie Ewangelii na wtorek, 7 kwietnia

J 20,11-18

Maria Magdalena natomiast stała przed grobem, płacząc. A kiedy [tak] płakała, nachyliła się do grobu i ujrzała dwóch aniołów w bieli, siedzących tam, gdzie leżało ciało Jezusa – jednego w miejscu głowy, drugiego w miejscu nóg. I rzekli do niej: «Niewiasto, czemu płaczesz?». Odpowiedziała im: «Zabrano Pana mego i nie wiem, gdzie Go położono». Gdy to powiedziała, odwróciła się i ujrzała stojącego Jezusa, ale nie wiedziała, że to Jezus. Rzekł do niej Jezus: «Niewiasto, czemu płaczesz? Kogo szukasz?». Ona zaś, sądząc, że to jest ogrodnik, powiedziała do Niego: «Panie, jeśli ty Go przeniosłeś, powiedz mi, gdzie Go położyłeś, a ja Go wezmę». Jezus rzekł do niej: «Mario!». A ona, obróciwszy się, powiedziała do Niego po hebrajsku: «Rabbuni», to znaczy: «Nauczycielu». Rzekł do niej Jezus: «Nie zatrzymuj Mnie, jeszcze bowiem nie wstąpiłem do Ojca. Natomiast udaj się do moich braci i powiedz im: Wstępuję do Ojca mego i Ojca waszego oraz do Boga mego i Boga waszego». Poszła Maria Magdalena, oznajmiając uczniom: «Widziałam Pana i to mi powiedział».

Maria Magdalena płacze, bo myśli, że wszystko się skończyło – że Jezus odszedł na zawsze. Ale to właśnie w jej łzach i smutku Jezus przychodzi i mówi do niej po imieniu. To spotkanie całkowicie ją odmienia – zrozumiała, że Jezus żyje i że to nie koniec, lecz nowy początek. Jezus zna po imieniu także mnie i chce, żebym Go rozpoznał nawet w trudnych chwilach. Czy jestem gotowy usłyszeć Jego głos i odpowiedzieć na Jego wezwanie?