Rozważanie Ewangelii na poniedziałek, 20 kwietnia

J 6,22-29

Nazajutrz po rozmnożeniu chlebów lud, stojąc po drugiej stronie jeziora, spostrzegł, że poza jedną łodzią nie było tam żadnej innej oraz że Jezus nie wsiadł do łodzi razem ze swymi uczniami, lecz że Jego uczniowie odpłynęli sami. Tymczasem w pobliże tego miejsca, gdzie spożyto chleb po modlitwie dziękczynnej Pana, przypłynęły od Tyberiady inne łodzie. A kiedy ludzie z tłumu zauważyli, że nie ma tam Jezusa, a także Jego uczniów, wsiedli do łodzi, przybyli do Kafarnaum i tam szukali Jezusa. Gdy zaś odnaleźli Go na przeciwległym brzegu, rzekli do Niego: «Rabbi, kiedy tu przybyłeś?». W odpowiedzi rzekł im Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Szukacie Mnie nie dlatego, żeście widzieli znaki, ale dlatego, żeście jedli chleb do sytości. Troszczcie się nie o ten pokarm, który ginie, ale o ten, który trwa na wieki, a który da wam Syn Człowieczy; Jego to bowiem pieczęcią swą naznaczył Bóg Ojciec». Oni zaś rzekli do Niego: «Cóż mamy czynić, abyśmy wykonywali dzieła Boże?». Jezus, odpowiadając, rzekł do nich: «Na tym polega dzieło [zamierzone przez] Boga, abyście uwierzyli w Tego, którego On posłał».

Ludzie szukają Jezusa, bo wcześniej nakarmił ich chlebem. Jezus zna ich intencje i mówi wprost: „Szukacie Mnie, bo jedliście do syta, a nie dlatego, że zobaczyliście znak”. On nie chce, żebyśmy szli za Nim tylko wtedy, gdy coś nam daje. Chce relacji opartej na zaufaniu, nie interesie. Bo prawdziwe życie to nie tylko to, co napełnia żołądek – ale to, co napełnia serce. Czy moja wiara opiera się na zaufaniu, czy na oczekiwaniu nagrody?