Rozważanie Ewangelii na piątek, 15 sierpnia 2025

Łk 1,39-56
W tym czasie Maryja wybrała się i poszła z pośpiechem w góry do pewnego miasta w [pokoleniu] Judy. Weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę. Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, poruszyło się dzieciątko w jej łonie, a Duch Święty napełnił Elżbietę. Wydała ona okrzyk i powiedziała: «Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona. A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie? Oto, skoro głos Twego pozdrowienia zabrzmiał w moich uszach, poruszyło się z radości dzieciątko w moim łonie. Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana». Wtedy Maryja rzekła: «Wielbi dusza moja Pana i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy. Bo wejrzał na uniżenie Służebnicy swojej. Oto bowiem błogosławić mnie będą odtąd wszystkie pokolenia, gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny. Święte jest Jego imię, a swoje miłosierdzie na pokolenia i pokolenia zachowuje dla tych, co się Go boją. On przejawia moc ramienia swego, rozprasza [ludzi] pyszniących się zamysłami serc swoich. Strąca władców z tronu, a wywyższa pokornych. Głodnych nasyca dobrami, a bogatych z niczym odprawia. Ujął się za sługą swoim, Izraelem, pomny na miłosierdzie swoje, jak przyobiecał naszym ojcom na rzecz Abrahama i jego potomstwa na wieki».

Maryja uwielbia Boga za „wielkie rzeczy”, które uczynił w Jej życiu.
Zachęcony przykładem Maryi popatrzę na swoje życie. Jakie znaki Bożej dobroci dostrzegam w swoim życiu? Co dobrego mnie ostatnio spotkało? Spotkania, gesty, słowa, zdarzenia, niespodzianki… Czym się ostatnio zachwyciłem? Co mnie ucieszyło? W końcu: co dobrego mnie samemu udało się zrobić?
Spróbuję tak jak Maryja popatrzeć na swoje życie z wdzięcznością i wraz z Nią modlić się słowami Jej hymnu: „Wielbi dusza moja Pana…”.