Tryb pracy mózgu typu „zombie” – na czym polega?

Nie wydaje się, aby istniała wyspecjalizowana część mózgu odpowiedzialna za integrację poszczególnych danych zmysłowych (jak kolor, zapach, itd.) pochodzących od jednego przedmiotu. Istnieją raczej lokalne koalicje neuronów, do których postrzegany przedmiot jest przypisany. Koalicje neuronów mogą powstawać zarówno w przedniej jak i w tylnej części mózgu. Znaczy to, że proces integracji jest przestrzennie rozproszony.

Neuronalne korelaty świadomości mogą być przedstawione jako koalicje neuronów zarówno w części przedniej, jak i tylnej mózgu. Istnienie trybów pracy mózgu typu „zombie” (hipotetyczna istota ludzka obdarzona wszystkimi cechami oprócz świadomości) wskazuje na możliwość nieświadomego kontrolowania ruchów ciała przez mózg.

Widzę czy nie widzę – czyli o świadomości wzrokowej

Świadomość jest bardziej skomplikowaną właściwością sieci neuronalnej, a uwaga zespołem mechanizmów koordynujących rywalizację pomiędzy poszczególnymi koalicjami neuronów. Prawdopodobnie do powstania świadomości przyczyniają się tylko te neurony, które posiadają odpowiednie połączenia zarówno z korą tylną, jak i ze specyficznymi obszarami kory czołowej i przedczołowej oraz służą do wysyłania informacji zwrotnych pomiędzy tymi częściami mózgu.

Badania schorzeń mózgu pokazują, iż zdolność rozpoznawania świata zewnętrznego oraz reagowania na bodźce pochodzące od niego jest możliwa na wiele sposobów. Mózg jest zatem złożonym systemem, w którym współpracuje wiele części na raz. Dla świadomości ważne są wszystkie części – także te, w których nie stwierdza się aktualnej aktywności. „Cisza” w mózgu jest nie mniej ważna niż jego aktywność (jak dźwięk w muzyce).

Czy uszkodzenie konkretnych neuronów powoduje zniknięcie reprezentacji poznawczej konkretnego przedmiotu? Raczej nie. Mózg jest zdolny wytworzyć niewiarygodną wręcz liczbę reprezentacji poznawczych, która wielokrotnie przewyższa liczbę neuronów.

Gdy ty śpisz, one działają. Dlaczego nasze sny są tak chaotyczne?

W neurologii utrzymuje się, iż mózg, z którym przychodzimy na świat, nie jest przedmiotem istotnych zmian w toku rozwoju osobniczego, a jedynie niejako „dostraja się” do swych funkcji.

Nie trzeba się uczyć poruszania palcami, ale trzeba się nauczyć gry na fortepianie. Każda nauka nowych czynności jest ograniczona poprzez możliwości mózgu, z którym się rodzimy. Niektórzy będą grali na fortepianie lepiej, a inni gorzej mimo tego samego reżimu ćwiczeń.

Mózg jest też „gotowy” do nauki języka, ale jakiego języka konkretnie się nauczymy, zdeterminuje kontekst społeczny, to znaczy miejsce naszego urodzenia oraz wychowania.