Rozważanie Ewangelii na czwartek, 1 października

Łk 10,1-12

Spośród swoich uczniów wyznaczył Pan jeszcze innych siedemdziesięciu dwóch i wysłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam przyjść zamierzał. Powiedział też do nich: «Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo. Idźcie, oto was posyłam jak owce między wilki. Nie noście z sobą trzosa ani torby, ani sandałów; i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie! Gdy do jakiego domu wejdziecie, najpierw mówcie: „Pokój temu domowi!”. Jeśli tam mieszka człowiek godny pokoju, wasz pokój spocznie na nim; jeśli nie, powróci do was. W tym samym domu zostańcie, jedząc i pijąc, co mają: bo zasługuje robotnik na swoją zapłatę. Nie przechodźcie z domu do domu. Jeśli do jakiego miasta wejdziecie i przyjmą was, jedzcie, co wam podadzą; uzdrawiajcie chorych, którzy tam są, i mówcie im: „Przybliżyło się do was królestwo Boże”. Lecz jeśli do jakiego miasta wejdziecie, a nie przyjmą was, wyjdźcie na jego ulice i powiedzcie: „Nawet proch, który z waszego miasta przylgnął nam do nóg, strząsamy wam. Wszakże to wiedzcie, że bliskie jest królestwo Boże”. Powiadam wam: Sodomie lżej będzie w ów dzień niż temu miastu».

Każdy chrześcijanin jest powołany do głoszenia Ewangelii i świadczenia o swojej wierze. Dzisiaj Pan Jezus daje nam wskazówki, jak to robić. Pierwszą zasadniczą sprawą jest to, żeby zaufać Bogu. O tym jest to wskazanie, żeby nie brać pieniędzy ani torby na drogę, czyli żeby nie polegać tylko na swoich ludzkich siłach, środkach i możliwościach. Ważniejsze jest to, aby uwierzyć, że Bóg, któremu na tobie zależy, poprowadzi cię w każdej sytuacji twojego życia. Bo On naprawdę jest trwalszym oparciem niż nasze ludzkie wysiłki.