Rozważanie Ewangelii na poniedziałek, 11 sierpnia 2025

Mt 17,22-27
Gdy Jezus przebywał w Galilei z uczniami, rzekł do nich: «Syn Człowieczy będzie wydany w ręce ludzi. Oni zabiją Go, ale trzeciego dnia zmartwychwstanie». I bardzo się zasmucili. Gdy przyszli do Kafarnaum, przystąpili do Piotra poborcy dwudrachmy z zapytaniem: «Wasz Nauczyciel nie płaci dwudrachmy?». Odpowiedział: «Owszem». Gdy wszedł do domu, Jezus uprzedził go, mówiąc: «Szymonie, jak ci się zdaje: Od kogo królowie ziemscy pobierają daniny lub podatki? Od synów swoich czy od obcych?». Gdy powiedział: «Od obcych», Jezus mu rzekł: «A zatem synowie są wolni. Żebyśmy jednak nie dali im powodu do zgorszenia, idź nad jezioro i zarzuć wędkę! Weź pierwszą rybę, którą wyciągniesz, i otwórz jej pyszczek: znajdziesz statera. Weź go i daj im za Mnie i za siebie!».

Oddać każdemu, co mu się prawnie należy. Tak brzmi najkrótsza definicja sprawiedliwości. Dlatego Jezus prosi Piotra, by zapłacił za nich podatek.
Może nie mam problemu z płaceniem podatków, ale… jak jest z moją sprawiedliwością? Może jest coś, co jestem komuś winien? Może zapomniałem za coś podziękować albo przeprosić? Może warto wreszcie kogoś za jakieś dobro pochwalić, docenić, bo jakoś jeszcze „nie było okazji”?
A skoro jestem synem (lub córką), to – może już nie z obowiązku, ale z miłości – warto dziś jeszcze chwilę spędzić z moim Ojcem?