Rozważanie Ewangelii na niedzielę, 24 sierpnia 2025

Łk 13,22-30
Jezus, nauczając, szedł przez miasta i wsie i odbywał swą podróż do Jerozolimy. Raz ktoś Go zapytał: «Panie, czy tylko nieliczni będą zbawieni?». On rzekł do nich: «Usiłujcie wejść przez ciasne drzwi; gdyż wielu, powiadam wam, będzie chciało wejść, a nie będą mogli. Skoro Pan domu wstanie i drzwi zamknie, wówczas stojąc na dworze, zaczniecie kołatać do drzwi i wołać: „Panie, otwórz nam”; lecz On wam odpowie: „Nie wiem, skąd jesteście”. Wtedy zaczniecie mówić: „Przecież jadaliśmy i piliśmy z tobą, i na ulicach naszych nauczałeś”.
Lecz On rzecze: „Powiadam wam, nie wiem, skąd jesteście. Odstąpcie ode Mnie wszyscy dopuszczający się niesprawiedliwości”. Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów, gdy ujrzycie Abrahama, Izaaka i Jakuba, i wszystkich proroków w królestwie Bożym, a siebie samych precz wyrzuconych. Przyjdą ze wschodu i zachodu, z północy i południa i siądą za stołem w królestwie Bożym.
Tak oto są ostatni, którzy będą pierwszymi, i są pierwsi, którzy będą ostatnimi».

„Panie, otwórz nam!”… A przecież drzwi, choć ciasne, stały tyle czasu otworem…
Może być tak w naszym życiu, że stojąc przed wyborem jakiegoś dobra (lub porzuceniem jakiegoś zła), wahamy się. Stoimy w rozkroku i nie potrafimy zdecydować się, by w końcu przenieść ciężar ciała na jedną ze stron. Nie da się tak długo stać. To znaczy da się, tylko pytanie, po co. Drzwi są otwarte, można przez nie przejść. Nie czekajmy, aż się zamkną.
Może ta Ewangelia jest o mnie? Może czuję, że właśnie stoję w takim decyzyjnym rozkroku? Porozmawiam dziś o tym z Jezusem.