Rozważanie Ewangelii na sobotę, 20 września 2025

Łk 8,4-15
Gdy zebrał się wielki tłum i z miast przychodzili do Jezusa, rzekł w przypowieści: «Siewca wyszedł siać ziarno. A gdy siał, jedno padło na drogę i zostało podeptane, a ptaki powietrzne wydziobały je. Inne padło na skałę i gdy wzeszło, uschło, bo nie miało wilgoci. Inne znowu padło między ciernie, a ciernie razem z nim wyrosły i zagłuszyły je. Inne w końcu padło na ziemię żyzną i gdy wzrosło, wydało plon stokrotny». Przy tych słowach wołał: «Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha!». Wtedy pytali Go Jego uczniowie, co oznacza ta przypowieść. On rzekł: «Wam dano poznać tajemnice królestwa Bożego, innym zaś w przypowieściach, aby patrząc, nie widzieli, i słuchając, nie rozumieli. Takie jest znaczenie przypowieści: Ziarnem jest słowo Boże. Tymi na drodze są ci, którzy słuchają słowa; potem przychodzi diabeł i zabiera słowo z ich serca, żeby nie uwierzyli i nie byli zbawieni. Na skałę pada u tych, którzy, gdy usłyszą, z radością przyjmują słowo, lecz nie mają korzenia: wierzą do czasu, a chwili pokusy odstępują. To, co padło między ciernie, oznacza tych, którzy słuchają słowa, lecz potem odchodzą i przez troski, bogactwa i przyjemności życia bywają zagłuszeni i nie wydają owocu. W końcu ziarno w żyznej ziemi oznacza tych, którzy wysłuchawszy słowa sercem szlachetnym i dobrym, zatrzymują je i wydają owoc przez swą wytrwałość».

W sercu każdego z nas występuje każdy z powyższych rodzajów gleby. Nieraz zmarnujemy Boże dary, nieraz mamy w sobie słomiany zapał do podjęcia jakiegoś dobra, innym razem zagłuszamy w sobie Boże słowo przez przyjemności, pieniądze, telefon. Ale każdy z nas ma też w sobie dobro i zdolność do przynoszenia owoców. Chodzi o to, żeby pielęgnować w sobie tę żyzną glebę – nasze talenty, zdolności, relacje. Do tego potrzeba jednak wytrwałości: w pracy nad sobą, w nauce, w czynieniu dobra zwłaszcza wtedy, kiedy nie widać efektów od razu.