Rozważanie Ewangelii na sobotę, 18 października 2025

Łk 10,1-9
Następnie wyznaczył Pan jeszcze innych siedemdziesięciu dwóch i wysłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam przyjść zamierzał. Powiedział też do nich: «Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo. Idźcie, oto was posyłam jak owce między wilki. Nie noście z sobą trzosa ani torby, ani sandałów; i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie! Gdy do jakiego domu wejdziecie, najpierw mówcie: „Pokój temu domowi!”. Jeśli tam mieszka człowiek godny pokoju, wasz pokój spocznie na nim; jeśli nie, powróci do was. W tym samym domu zostańcie, jedząc i pijąc, co mają: bo zasługuje robotnik na swoją zapłatę. Nie przechodźcie z domu do domu. Jeśli do jakiego miasta wejdziecie i przyjmą was, jedzcie, co wam podadzą; uzdrawiajcie chorych, którzy tam są, i mówcie im: „Przybliżyło się do was królestwo Boże”».

Potrzeba bardzo wielu pracowników, by sprostać ogromowi pracy na Bożej roli. Żniwa nieustannie trwają. Tymczasem mnóstwo ludzi ciągle jeszcze czeka na dobrą nowinę o zbawieniu w Jezusie Chrystusie. Świat potrzebuje nie tyle kolejnych nauczycieli Ewangelii, ile jej świadków, którzy będą nią żyli na co dzień. Podczas gdy słowa tylko i aż pouczają, to jednak przykłady pociągają. Najbardziej wiarygodne pozostaje świadectwo ewangelicznego i apostolskiego życia konkretnych osób, które są blisko Boga i ludzi. Takie autentyczne relacje są nie tylko budujące, ale nadto terapeutyczne i uzdrawiające, bo pozwalając się uzdrawiać przez Boga, możesz też uzdrawiać innych. Takiej pracy można i warto poświęcić życie.