Rozważanie Ewangelii na niedzielę, 19 października 2025

Łk 18,1-8
Jezus opowiedział swoim uczniom przypowieść o tym, że zawsze powinni się modlić i nie ustawać: «W pewnym mieście żył sędzia, który Boga się nie bał i nie liczył się z ludźmi. W tym samym mieście żyła wdowa, która przychodziła do niego z prośbą: „Obroń mnie przed moim przeciwnikiem”. Przez pewien czas nie chciał; lecz potem rzekł do siebie: „Chociaż Boga się nie boję ani z ludźmi się nie liczę, to jednak ponieważ naprzykrza mi się ta wdowa, wezmę ją w obronę, żeby nie przychodziła bez końca i nie zadręczała mnie”». I Pan dodał: «Słuchajcie, co ten niesprawiedliwy sędzia mówi. A Bóg czyż nie weźmie w obronę swoich wybranych, którzy dniem i nocą wołają do Niego, i czy będzie zwlekał w ich sprawie? Powiadam wam, że prędko weźmie ich w obronę. Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?».

Pan Bóg nigdy nie pozostaje obojętny na nasze modlitwy. To, co skłania nas do modlitwy, to nie tylko nasza ludzka bieda i różne niedomagania – u jej źródła leży przecież nasza wiara w Boga. Wołamy do Kogoś, kto jest większy od nas, do Kogoś, kogo nie widzimy, ale kto jednak może wszystko. Tymczasem człowiek, który nie ma wiary, nie będzie modlił się przecież do Boga, w którego istnienie nie wierzy. Bez wiary zatem Pan Bóg pozostaje niejako bezsilny. Pan Bóg bardziej niż ktokolwiek chce naszego dobra i chce brać nas w obronę. Jeśli tylko Go o to poprosimy.