Rozważanie Ewangelii na czwartek, 30 października 2025

Łk 13,31-35
W tym czasie przyszli niektórzy faryzeusze i rzekli Mu: «Wyjdź i uchodź stąd, bo Herod chce Cię zabić». Lecz On im odpowiedział: «Idźcie i powiedzcie temu lisowi: „Oto wyrzucam złe duchy i dokonuję uzdrowień dziś i jutro, a trzeciego dnia będę u kresu. Jednak dziś, jutro i pojutrze muszę być w drodze, bo rzecz niemożliwa, żeby prorok zginął poza Jerozolimą”. Jeruzalem, Jeruzalem! Ty zabijasz proroków i kamienujesz tych, którzy do ciebie są posłani. Ile razy chciałem zgromadzić twoje dzieci, jak ptak swoje pisklęta pod skrzydła, a nie chcieliście. Oto dom wasz [tylko] dla was pozostanie. Albowiem powiadam wam, nie ujrzycie Mnie, aż powiecie: „Błogosławiony Ten, który przychodzi w imię Pańskie”».

Pan Jezus jest świadomy tego, że czas Jego ziemskiej misji jest ograniczony. Wie, że nie zdąży wszędzie dojść ani też wszystkich uzdrowić czy nawrócić. Wykorzystuje każdą daną Mu chwilę, żeby działać, jest w drodze, mimo że wyraźnie już widzi jej kres i wie, jaki będzie jej koniec. W sytuacji, kiedy wielu z nas by się najzwyczajniej poddało i czekało z założonymi rękami na przyjście tego, co nieuchronne, Pan Jezus nieustannie działa, żeby ocalić chociaż jeszcze jedną osobę. Tym samym, przez ten błogosławiony pośpiech i zatroskanie o zbawienie człowieka, pokazuje, na czym polegać może świętość, która słusznie wywołuje okrzyk zachwytu i aplauz ludzkiego uznania.