Rozważanie Ewangelii na sobotę, 7 lutego

Mk 6,30-34

Wtedy apostołowie zebrali się u Jezusa i opowiedzieli Mu wszystko, co zdziałali i czego nauczali. A On rzekł do nich: «Pójdźcie wy sami osobno na miejsce pustynne i wypocznijcie nieco». Tak wielu bowiem przychodziło i odchodziło, że nawet na posiłek nie mieli czasu. Odpłynęli więc łodzią na miejsce pustynne, osobno. Lecz widziano ich odpływających. Wielu zauważyło to i zbiegli się tam pieszo ze wszystkich miast, a nawet ich uprzedzili. Gdy Jezus wysiadł, ujrzał wielki tłum. Zlitował się nad nimi, byli bowiem jak owce niemające pasterza. I zaczął ich nauczać.

Tomasz z Akwinu, jeden z moich ulubionych świętych, pisał, że „łaska Boża bazuje na naturze [człowieka]”. „Poczciwi” zakonnicy od razu dodają, że na naturze wyspanej, wypoczętej i najedzonej 🙂 To ważna intuicja. Jeśli mamy w sobie równowagę życiową, jeśli potrafimy sobie dać czas na odpoczynek, na budowanie relacji z Bogiem i drugim człowiekiem w kołowrotku życia, to więcej Bóg w nas i za pomocą nas zrobi.