Rozważanie Ewangelii na wtorek, 21 kwietnia

J 6,30-35

W Kafarnaum lud powiedział do Jezusa: «Jakiego dokonasz znaku, abyśmy go widzieli i Tobie uwierzyli? Cóż zdziałasz? Ojcowie nasi jedli mannę na pustyni, jak napisano: „Dał im do jedzenia chleb z nieba”». Rzekł do nich Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Nie Mojżesz dał wam chleb z nieba, ale dopiero Ojciec mój da wam prawdziwy chleb z nieba. Albowiem chlebem Bożym jest Ten, który z nieba zstępuje i życie daje światu». Rzekli więc do Niego: «Panie, dawaj nam zawsze tego chleba!». Odpowiedział im Jezus: «Jam jest chleb życia. Kto do Mnie przychodzi, nie będzie łaknął; a kto we Mnie wierzy, nigdy pragnąć nie będzie».

Ludzie chcą znaku – jakiejś gwarancji, że warto wierzyć. Przypominają o mannie z nieba, jakby chcieli, by Jezus udowodnił swoją wartość cudami. Tak naprawdę nie chodzi już o coś do zjedzenia, ale o Kogoś, kto daje sens, nadzieję i życie głębsze niż codzienne sprawy. Czym najczęściej próbuję napełnić swoje serce – i czy to naprawdę mnie karmi?