Czy naukowcy właśnie odkryli mityczną Atlantydę? Mogło mieszkać tam nawet pół miliona ludzi
Przez tysiące lat była domem dla licznych społeczności. Miała wielkie jezioro, rzeki, głębokie doliny i dostęp do morza. Dziś cały ten krajobraz znajduje się pod wodą, u północno-zachodnich wybrzeży Australii. Naukowcy odtworzyli jego wygląd i spróbowali oszacować, ilu ludzi mogło tam niegdyś mieszkać.
Badania prowadził zespół z australijskiego Uniwersytetu Griffith pod kierownictwem Kasih Norman. Uczeni przeanalizowali dane dotyczące Szelfu Północnozachodniego – rozległego obszaru, który w czasie ostatniej epoki lodowcowej był suchym lądem. Według ich szacunków mogło żyć tam od 50 tys. do nawet 500 tys. osób. To nie są jednak ustalone dane o dawnej populacji, lecz szacunki oparte na możliwościach środowiska, czyli ilości zasobów, które mogły wyżywić mieszkańców.
Pod podłogą Bazyliki Grobu Świętego znaleziono coś niezwykłego. Czy to prawdziwy grób Jezusa?
Krajobraz wyglądał zupełnie inaczej niż dzisiejsze wybrzeże Australii. Znajdowało się tam śródlądowe morze o powierzchni ponad 18 tys. kilometrów kwadratowych, a także rozległe słodkowodne jezioro, rzeki i głębokie wąwozy. Takie ukształtowanie terenu zapewniało dostęp do wody i pożywienia, a także schronienie przed surowym klimatem.
Zmiany przyniósł koniec ostatniej epoki lodowcowej. Wraz z ociepleniem topniały lodowce, a poziom oceanów zaczął się podnosić. Około 14,5 tys. lat temu proces ten gwałtownie przyspieszył. W ciągu zaledwie 400 lat woda podniosła się o kilka metrów, zalewając ogromne połacie lądu. Mieszkańcy musieli stopniowo wycofywać się w głąb kontynentu.
Naukowcy wskazują, że ślady tych migracji można dostrzec także w znaleziskach archeologicznych. W niektórych stanowiskach na terenach Kimberley i Arnhem Land wzrosła liczba pozostawionych narzędzi kamiennych. Zmieniały się również style sztuki naskalnej.
Badania pokazują, jak wielki wpływ na życie dawnych społeczności miały zmiany klimatu i poziomu mórz. Dla ludzi zamieszkujących północną Australię nie było to odległe zjawisko geologiczne, lecz przemiana krajobrazu, w którym żyli ich rodzice, dzieci i całe pokolenia.
