Rozważanie Ewangelii na czwartek, 23 lipca

Mt 13,10-17

Uczniowie przystąpili do Jezusa i zapytali: «Dlaczego w przypowieściach mówisz do nich?». On im odpowiedział: «Wam dano poznać tajemnice królestwa niebieskiego, im zaś nie dano. Bo kto ma, temu będzie dodane i nadmiar mieć będzie; kto zaś nie ma, temu zabiorą również to, co ma. Dlatego mówię do nich w przypowieściach, że otwartymi oczami nie widzą i otwartymi uszami nie słyszą ani nie rozumieją. Tak spełnia się na nich przepowiednia Izajasza: „Słuchać będziecie, a nie zrozumiecie, patrzeć będziecie, a nie zobaczycie”. Bo stwardniało serce tego ludu, ich uszy stępiały i oczy swe zamknęli, żeby oczami nie widzieli ani uszami nie słyszeli, ani swym sercem nie rozumieli: i nie nawrócili się, abym ich uzdrowił. Lecz szczęśliwe oczy wasze, że widzą, i uszy wasze, że słyszą. Bo zaprawdę powiadam wam: Wielu proroków i sprawiedliwych pragnęło ujrzeć to, na co wy patrzycie, a nie ujrzeli; i usłyszeć to, co wy słyszycie, a nie usłyszeli».

Serce stwardniało, słuch stępiał, a oczy przestały widzieć. Jezus nie mówi tu o zwykłej zdolności odczuwania, słyszenia i patrzenia. Mówi o tym w kontekście wiary. Czyli o zdolności odczuwania, słyszenia i widzenia Boga w różnych momentach naszego życia, naszej codzienności. Musimy ćwiczyć nasze zmysły, żeby nie utracić tych zdolności. Żeby nie ogłuchnąć i oślepnąć duchowo.