Rozważanie Ewangelii na niedzielę, 28 września 2025

Łk 16,19-31
Żył pewien człowiek bogaty, który ubierał się w purpurę i bisior i dzień w dzień świetnie się bawił. U bramy jego pałacu leżał żebrak okryty wrzodami imieniem Łazarz. Pragnął on nasycić się odpadkami ze stołu bogacza; nadto i psy przychodziły i lizały jego wrzody. Umarł żebrak i aniołowie zanieśli go na łono Abrahama. Umarł także bogacz i został pogrzebany. Gdy w Otchłani, pogrążony w mękach, podniósł oczy, ujrzał z daleka Abrahama i Łazarza na jego łonie. I zawołał: «Ojcze Abrahamie, ulituj się nade mną i poślij Łazarza; niech koniec swego palca umoczy w wodzie i ochłodzi mój język, bo strasznie cierpię w tym płomieniu». Lecz Abraham odrzekł: «Wspomnij, synu, że za życia otrzymałeś swoje dobra, a Łazarz przeciwnie, niedolę; teraz on tu doznaje pociechy, a ty męki cierpisz. A prócz tego między nami a wami zionie ogromna przepaść, tak że nikt, choćby chciał, stąd do was przejść nie może ani stamtąd do nas się przedostać». Tamten rzekł: «Proszę cię więc, ojcze, poślij go do domu mojego ojca. Mam bowiem pięciu braci: niech ich przestrzeże, żeby i oni nie przyszli na to miejsce męki». Lecz Abraham odparł: «Mają Mojżesza i proroków, niechże ich słuchają». «Nie, ojcze Abrahamie – odrzekł tamten – lecz gdyby kto z umarłych poszedł do nich, to się nawrócą». Odpowiedział mu: «Jeśli Mojżesza i proroków nie słuchają, to choćby kto z umarłych powstał, nie uwierzą».

Bogacz z Ewangelii nie był wcale jakimś złoczyńcą. Miał w sobie jakieś dobro, bo widzimy, że troszczył się o swoich najbliższych, o braci, chciał ich jakoś ostrzec. Powodem, dla którego znalazł się w Otchłani, był jego brak empatii wobec ludzi innych niż jego najbliżsi. Codziennie miał okazję pomóc Łazarzowi, co nie byłoby dla niego żadnym wysiłkiem finansowym. Jednak przez swoją nieczułość na biedę i problemy innych nie zrobił nic. Warto zapytać się siebie: czy wykorzystuję okazje do zrobienia czegoś dobrego? Często nawet nic mnie to nie kosztuje. Chodzi głównie o to, żeby zobaczyć drugiego człowieka, żeby mieć odwagę się z nim spotkać, uśmiechnąć się, pomóc.