Rozważanie Ewangelii na czwartek, 14 maja

J 15,9-17

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem. Wytrwajcie w miłości mojej! Jeśli będziecie zachowywać moje przykazania, będziecie trwać w miłości mojej, tak jak Ja zachowałem przykazania Ojca mego i trwam w Jego miłości. To wam powiedziałem, aby radość moja w was była i aby radość wasza była pełna. To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem. Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich. Wy jesteście przyjaciółmi moimi, jeżeli czynicie to, co wam przykazuję. Już was nie nazywam sługami, bo sługa nie wie, co czyni pan jego, ale nazwałem was przyjaciółmi, albowiem oznajmiłem wam wszystko, co usłyszałem od Ojca mego. Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili, i by owoc wasz trwał – aby wszystko dał wam Ojciec, o cokolwiek Go poprosicie w imię moje. To wam przykazuję, abyście się wzajemnie miłowali».

Co mi daje radość? Nowy gadżet, brak problemów, wieczorna modlitwa, kawa z kimś bliskim czy coś jeszcze innego? Najwięcej radości daje obecność drugiej osoby. Chodzi zarówno o spotkanie z człowiekiem, jak i spotkanie z Bogiem. Kiedy możemy być dla kogoś, wypełniamy przykazanie miłości, o którym mówi Ewangelia. Dla kogo żyję? Kto jest dla mnie bliski? Apostołowie wiedzieli, że żyją dla Boga i wspólnoty Kościoła (konkretnych osób), dlatego byli pełni radości.