Rozważanie Ewangelii na poniedziałek, 26 października

Łk 13,10-17

Jezus nauczał w szabat w jednej z synagog. A była tam kobieta, która od osiemnastu lat miała ducha niemocy: była pochylona i w żaden sposób nie mogła się wyprostować. Gdy Jezus ją zobaczył, przywołał ją i rzekł do niej: «Niewiasto, jesteś wolna od swej niemocy». Włożył na nią ręce, a natychmiast wyprostowała się i chwaliła Boga. Lecz przełożony synagogi, oburzony tym, że Jezus w szabat uzdrowił, rzekł do ludu: «Jest sześć dni, w których należy pracować. W te więc przychodźcie i leczcie się, a nie w dzień szabatu!». Pan mu odpowiedział: «Obłudnicy, czyż każdy z was nie odwiązuje w szabat wołu lub osła od żłobu i nie prowadzi, by go napoić? A tej córki Abrahama, którą szatan osiemnaście lat trzymał na uwięzi, nie należało uwolnić od tych więzów w dzień szabatu?». Na te słowa wstyd ogarnął wszystkich Jego przeciwników, a lud cały cieszył się ze wszystkich wspaniałych czynów dokonywanych przez Niego.

Obraz pochylonej kobiety jest bardzo symboliczny. Możemy być pochyleni przez nasz grzech, ale też przez lęki, trudne relacje w życiu, stres i to wszystko, co nie pozwala nam iść przez życie wyprostowanym, odważnie patrzącym przed siebie. To, co dźwiga nas z tego pochylenia, to często doświadczenie bycia przyjętym i bezwarunkowo pokochanym. Każdy z nas jest tak kochany przez Boga, ale niewielu tego w taki sposób doświadcza. Najczęściej tej Bożej miłości doświadczamy poprzez miłość ludzi: przez ich przyjaźń, otwartość, dobroć. Także to, jak ty traktujesz i przyjmujesz drugiego człowieka, może sprawić, że będzie on się albo pochylał, albo prostował.