Rozważanie Ewangelii na sobotę, 3 października

Łk 1,26-38

Bóg posłał anioła Gabriela do miasta w Galilei zwanego Nazaret do Dziewicy poślubionej mężowi imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja. Anioł wszedł do Niej i rzekł: «Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą». Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie. Lecz anioł rzekł do Niej: «Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca». Na to Maryja rzekła do anioła: «Jakże się to stanie, skoro nie znam męża?». Anioł Jej odpowiedział: «Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym. A oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, która uchodzi za niepłodną. Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego». Na to rzekła Maryja: «Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa!». Wtedy odszedł od Niej anioł.

Maryja nie bała się Pana Boga pytać. Chociaż jest Ona dla nas niedoścignionym wzorem wiary, Ona też wszystkiego nie wiedziała ani nie rozumiała. Mało tego, odpowiedź anioła na Jej pytania była na tyle zawoalowana, że Maryja raczej nie zrozumiała z niej wszystkiego. Zrozumiała jednak to, co najważniejsze: że Bóg nigdy nie zostawi Jej samej, On Ją poprowadzi. Zaufała temu słowu i zrobiła pierwszy krok wiary, który był krokiem w ciemno. Maryja nie wiedziała, do czego Ją to doprowadzi ani co Ją na tej drodze spotka, ale zgodziła się na Boży plan, bo Mu zaufała. W tym może być dla nas największym wzorem: żeby zaufać Bogu i zrobić ten pierwszy krok wiary, nawet jeśli nie wiem, do jakiego miejsca mnie on doprowadzi.