Ewangelia i rozważanie na środę, 11 listopada

Łk 17,11-19
Zmierzając do Jerozolimy, Jezus przechodził przez pogranicze Samarii i Galilei. Gdy wchodził do pewnej wsi, wyszło naprzeciw Niego dziesięciu trędowatych. Zatrzymali się z daleka i głośno zawołali: «Jezusie, Mistrzu, ulituj się nad nami!». Na ich widok rzekł do nich: «Idźcie, pokażcie się kapłanom». A gdy szli, zostali oczyszczeni. Wtedy jeden z nich, widząc, że jest uzdrowiony, wrócił, chwaląc Boga donośnym głosem, upadł na twarz do nóg Jego i dziękował Mu. A był to Samarytanin. Jezus zaś rzekł: «Czy nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest dziewięciu? Żaden się nie znalazł, który by wrócił i oddał chwałę Bogu, tylko ten cudzoziemiec». Do niego zaś rzekł: «Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła».

Nie zabieram dla siebie Twojej chwały, Boże. Choć to ja żyję, chcę być podobny do Ciebie… Choć wiele potrafię zrobić sam, chcę świadomie pamiętać o wszystkim, co dobrego mnie ostatnio spotkało z Twojej ręki… Ty sklejasz wciąż ten świat pełen sprzeczności i prowadzisz swoich ludzi. Nie chcę stać z daleka, być samowystarczalny, pragnę być blisko, czuły na Twoją obecność.